Συνέντευξη στον Κώστα Γεωργιάδη

Νάσο είναι η πρώτη σου συγγραφική δουλειά, τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε για να το γράψεις;

Έλα ντε! Ξαφνικά μία μέρα, το καλοκαίρι του 2004 άνοιξα το word και άρχισα να γράφω. Ήταν μία ανάγκη που είχα να κάνω. Κάτι που το χρειαζόμουν και έπρεπε να γίνει. Και τελειώνοντας αυτό το βιβλίο συνειδητοποίησα ότι σκότωσα τον επαγγελματία αθλητή! Παραμένω αθλητής, αλλά ο επαγγελματίας με το βιβλίο αυτό έφυγε. Και καλό είναι να φεύγει γιατί αν δεν είσαι στα γήπεδα και συνεχίζει το μυαλό σου να είναι εκεί, είσαι δυστυχισμένος.

Το βιβλίο αυτό βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, όπως αναφέρεται και στο εξώφυλλο. Είναι πάνω στη δικιά σου τη ζωή ή είναι βασισμένο σε γεγονότα που έχεις μάθει;

Είναι ένα μυθιστόρημα με αυτοβιογραφικά στοιχεία. Είναι μία ιστορία με έναν φανταστικό ήρωα. Το παρελθόν του ήρωα έχει δικά μου στοιχεία. Ο ήρωας είναι ένας αθλητής κάτι σαν τον Τζόρνταν αλλά είναι Έλληνας. Είναι σε πάρα πολύ υψηλό επίπεδο. Αυτός ο άνθρωπος έχει τα πάντα. Έχει το παγκόσμιο στα πόδια του, έχει χρήματα, έχει δόξα και καταξίωση. Όμως μαθαίνει ότι σε δύο μήνες πεθαίνει από μία σπάνια αρρώστια. Και τι κάνει ένας άνθρωπος που μαθαίνει ότι πεθαίνει; Ανατρέχει στο παρελθόν, ζητάει συγνώμη, βάζει προτεραιότητες, και καταλαβαίνει το νόημα της ζωής. Στο παρελθόν του ήρωα υπάρχουν κάποια κομμάτια τα οποία είναι αληθινά.

Είσαι πλέον και συγγραφέας αλλά έχεις περάσει και από το μπάσκετ, τι είναι πιο δύσκολο; Να γράφεις ή να αγωνίζεσαι στο παρκε;

Κοίτα, θα σου έλεγα και τα δύο ότι είναι δύσκολα αλλά και εύκολα. Εάν αυτό που κάνεις είσαι συνειδητοποιημένος, το πιστεύεις και το αγαπάς, σου φαίνεται εύκολο. Αν όμως το κάνεις γιατί πρέπει να το κάνεις, τότε είναι δύσκολο. Αν ερχόταν κάποιος και μου έλεγε θέλω να βγάλουμε ένα βιβλίο, κάτσε και γράψε, δεν πιστεύω ότι θα το έκανα. Ενώ τώρα έγινε ανάποδα, πρώτα το έγραψα και στην πορεία έγινε βιβλίο. Και έγινε βιβλίο μετά από εφτά χρόνια, και δεν σημαίνει ότι το κυνήγησα για να το κάνω. Τώρα όσον αφορά τον αθλητισμό, αν δεν έχεις στόχους, αν δεν πιστεύεις και δεν έχεις την ψυχολογία για να τα καταφέρεις, σαφώς και είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ξέρεις ακούω πολλούς γονείς που λένε «θέλω ο γιος μου να παίξει μπάσκετ για να βγάλει λεφτά». Δεν γίνεται όμως έτσι. Οποιοσδήποτε πει ότι θα παίξει μπάσκετ για να βγάλει λεφτά, δεν θα παίξει ποτέ. Ανάποδα έρχεται. Πρώτα παίζεις μπάσκετ γιατί το αγαπάς και μετά έρχονται, αν έρθουν, τα χρήματα.

Και μιας και η κουβέντα για το μπάσκετ, εσύ έχεις παίξει σε μία περασμένη δεκαετία. Ποιες διαφορές βλέπεις με το σύγχρονο μπάσκετ; Τι έχει αλλάξει;

Σαφώς και οι εποχές που διανύουμε είναι πολύ πιο δημιουργικές όσον αφορά το μπάσκετ. Καμία σχέση με αυτό που παίζαμε εμείς. Αν βάλεις ένα dvd και δεις, φαίνεται σαν να είναι σε slow motion. Το άθλημα είναι πιο γρήγορο. Εξελίσσεται ο άνθρωπος και εξελίσσεται και το άθλημα. Όλοι οι παίκτες τώρα είναι αθλητικοί. Είναι γρήγοροι, είναι δυνατοί, είναι αλτικοί. Παλιότερα κάποιος που δεν ήταν και τόσο αθλητικός, είχε άλλα προσόντα. Τώρα δεν υπάρχει αυτό. Η διαφορά είναι ότι ο κόσμος δεν ασχολείται πολύ. Το επίπεδο είναι σαφέστατα ψηλό.

Που οφείλεται το γεγονός ότι δεν είναι πλέον το μπάσκετ δημοφιλές όσο όταν παίζατε εσείς;

Οφείλεται γενικότερα στην κοινωνία μας. Είμαστε Έλληνες. Όλοι μέσα, όλοι έξω. Μέσα στο χρηματιστήριο όλοι, έξω από το χρηματιστήριο όλοι, μέσα στο μπάσκετ όλοι έξω από το μπάσκετ όλοι. Παλιότερα στο μπάσκετ είχε 17 αγώνες «ζωντανούς» η τηλεόραση την εβδομάδα. Έτσι το βαρέθηκε ο κόσμος και κουράστηκε. Είμαστε γενικά ένας λαός των άκρων. Όποτε λογικό είναι να βλέπεις την εθνική ομάδα, γιατί η εθνική ομάδα είναι αυτή που κρατάει ψηλά το επίπεδο κάθε αθλήματος να κάνει «κοιλιές» που είναι και φυσιολογικό. Δεν μπορείς να είσαι συνέχεια στο κόκκινο. Όμως ο κόσμος κουράστηκε.

Και αφού αναφέρθηκες στην εθνική, τι βλέπεις στην προσπάθεια που κάνει για να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες; Μπορεί να τα καταφέρει ή είναι η περίοδος που κάνει «κοιλιά».

Εγώ πιστεύω ότι θα τα καταφέρει. Αλλά και να μην τα καταφέρει, δεν τρέχει και τίποτα, έρχεται η επόμενη χρονιά. Υπάρχουν πανευρωπαϊκά, παγκόσμια και κάποια στιγμή θα ξαναπάμε εκεί που πρέπει.

Για να επιστρέψουμε και στο συγγραφικό έργο, θα ακολουθήσουν και άλλα βιβλία από εσένα;

Πιστεύω πως ναι. Έχω ήδη ξεκινήσει και μου άρεσε. Και ξέρεις πολλοί λένε ότι το τρίτο βιβλίο είναι αυτό που σε κάνει συγγραφέα. Πάντως εγώ προς το παρόν δηλώνω αθλητής. Και μετά το τρίτο μπορούμε να δούμε τι θα γίνει.

Ποιους ανθρώπους πιστεύεις ότι χρωστάς και για το μπάσκετ και για το βιβλίο;

Ένας άνθρωπος που χρωστάω στο μπάσκετ είναι αφιερωμένο και το βιβλίο. Είναι ο Γιάννης Αντωνόπουλος που δεν είναι πια κοντά μας και του έχω αφιερώσει το βιβλίο. Για τη συγγραφική ιδιότητα μου τη χρωστάω στη γυναίκα μου (Νάνσυ Ζαμπέτογλου) που μου είπε να το κυνηγήσω.